
ԱրմԻնֆո.Նիկոլ Փաշինյանն ամեն հնարավոր միջոցներով փնտրում է ճեղքեր՝ հայաստանյան արտադրանքը ռուսական շուկա վերադարձնելու համար։ Այս մասին իր հոդվածում գրում է Հանրապետական կուսակցության վարչության անդամ Արտակ Զաքարյանը։
«Ինչպես կանխատեսվել էր (ես գրել էի դրա մասին 20 օր առաջ), իր ապարդյուն գործողությունների վնասակար հետևանքները գիտակցելուն պես Նիկոլը կրկին հայտնվեց Ռուսաստանում։ Բայց ոչ բարձր մակարդակով՝ պաշտոնական Մոսկվայում, այլ Եկատերինբուրգի «Իննոպրոմ-2026» ցուցահանդեսի ֆորմատով։ Համոզված եմ, որ նա այստեղ է՝ Մոսկվա վերադառնալու ճանապարհներ գտնելու համար։ Ուրսուլա ֆոն դեր Լայենի այցը «Քաղաքացիական պայմանագիր» իշխող խմբակցության համար ֆինանսական և տնտեսական առումով թե՛ ոչ այնքան, կամ թույլ հանգստացում չառաջացրեց։ Եղան բազմաթիվ խոստումներ, բայց իրական աջակցությունը անհամեմատ քիչ էր։ Ավելին՝ Եվրոպան արդեն մեծ աջակցություն է մատուցում «ՔՊ»-ին՝ ցանկացած գնով ընտրությունների «հաղթանակում» և քաղաքական ընդդիմախոսների շարունակական հետապնդման հարցում։ Արդյունքում Փաշինյանը ԵՄ կողմից գրեթե ոչինչ չունի, նրանք նրան օգնում են ինչով կարող են՝ իշխանությունում մնալու և Արցախի կորուստը թաքցնելու նպատակով», - նշել է Զաքարյանը։
Նա ավելացրել է, որ այսօր ԵՄ առաջնային խնդիրը հարցն է՝ արդյոք Նիկոլ Փաշինյանը կկարողանա ամբողջությամբ ընդհատել հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ։ Խնդիրը նրանում է, որ Հայաստանի տնտեսական կախվածությունը Ռուսաստանից զգալիորեն մեծն է, քան Մոլդովայի, և, բացի այդ, Հայաստանը ընդհանուր սահման չունի Եվրոպական Միության հետ։
«ՀՀ ԱԳՆ-ն չի թաքցնում, որ այս պահին ցանկանում են պահպանել ձեռնտու տնտեսական հարաբերությունները Մոսկվայի հետ՝ անվտանգության ոլորտում նրանից որոշակի հեռանալու պայմաններում։ Հաշվի առնելով ԵՄ (ՆԱՏՕ) եւ Ռուսաստանի միջև արդեն լարված իրավիճակը, Նիկի արևմտյան գործընկերները մոտ ապագայում ավելի մեծ ճնշում կգործադրեն նրա վրա և չեն թույլատրի «միաժամանակ երկու աթոռներին նստել» (Ագդամի Ալենը դարձավ այս քաղաքականության առաջին «զոհը»)։ ԵՄ-ի «Արևելյան գործընկերությունը» այս առումով ունի դաժան փորձ։ Մենք տեսել ենք Ուկրաինան, տեսնում ենք Մոլդովան, իսկ ավելի վաղ տեսել ենք Վրաստանը, որտեղ Ռուսաստանի հետ կապերից բխող տնտեսական օգուտները քաղաքական ընտրության վրա որևէ դեր չեն խաղացել։ Երբ ընտրությունը տեղի է ունենում Ռուսաստանի դեմ հակառակորդների օգտին, այդ երկրների սոցիալ-տնտեսական շահերը անցնում են երկրորդ պլան։ Ինչո՞ւ։ Քանի որ այդ երկրներում, ինչպես նաև Հայաստանում իշխանության եկած ռեժիմները ունեցել են և ունեն մեկ նպատակ՝ ապահովել իրենց որպես ԵՄ և Ռուսաստանի հակասությունների, անհրաժեշտության դեպքում նաև պատերազմի «զոհ» դերակատարումը՝ ԵՄ-ի անվտանգության և բարեկեցության համար։ Մեր բարեկամ Վրաստյանը իր փորձից հետո հրաժարվում է այս ուղով կրկին գնալ», - նշում է Զաքարյանը։
«Մեր առկա խնդրի և հակառուսական տրամադրությունների ֆոնին մեզ՝ հայերիս համար, ավելի ու ավելի արդիական է դառնում հարցը՝ մեզ տանում են Եվրոպա՞, թե՞ Թուրքիա։ Գուցե ամենակծու քննարկման հարցն այն է՝ արդյոք հայտարարված «շարժը» դեպի Եվրոպա իրականում չի՞ թաքցնում թուրքական ծրագիրն ու Հայաստանի թյուրքացումը»։