"Այո, ես կինոգործիչ եմ, դա, անշուշտ, լավ  է, բայց ավելի կարևոր է այն, որ ես հայ եմ". Սև Օհանյան

Արմինֆո. No-budget film-ից մինչև ռեկորդային 16 «Օսկար» մեկ ֆիլմի համար․ ամերիկահայ կինոպրոդյուսեր և սցենարիստ Սև Օհանյանի ուղին իսկապես տպավորիչ է:

Սկսելով հայկական ընտանիքում փոխհարաբերությունների մասին զվարճալի բնույթի կարճ տեսանյութերի անլուրջ նկարահանումներից՝ այդ տեսահոլովակների շատ մեծ ժողովրդականությունը Օհանյանին դրդել է 2008 թվականին այդ թեմայով լիամետրաժ ֆիլմ նկարահանել։ Այսպես է հայտնվել "Իմ մեծ, չաղ հայկական ընտանիքը" ֆիլմը , որը նկարահանվել է գրեթե առանց բյուջեի։ Այն անմիջապես հայտնի է դարձել, քանի որ արձագանք է գտել հայ ընտանիքների սրտերում, առաջին հերթին՝ ԱՄՆ-ում, ապա նաև ողջ աշխարհում։

"Ոսկե ծիրան" միջազգային կինոփառատոնի շրջանակում հայ երկրպագուների հետ հանդիպման ժամանակ Օհանյանը պատմել է, որ այդ ֆիլմի ստեղծման ժամանակ թիմ չի ունեցել: "Ամբողջ աշխատանքը միայնակ եմ կատարել. ես և ռեժիսոր էի, և սցենարիստ, և բեմադրիչ, և տեխնիկական հարցերն էի լուծում։ Ես միայն դիմահարդար ունեի, բայց նա նույնպես ինչ-որ փուլում թողեց ինձ, և ես ստիպված էի ինքս դիմահարդարվել: Իրականում ես սարսափելի դիմահարդարում էի արել (ծիծաղում է - խմբ.): Բայց ես այդ ամենն անում էի իմ հաճույքի համար, չկար որևէ ծրագիր, երազանք, որ ես կինոարտադրող դառնամ։ Հետո անհավատալի բան տեղի ունեցավ. աշխարհի բոլոր հայերը "գրկեցին" ինձ, աջակցեցին", - կիսվել է պրոդյուսերը։

Օհանյանը նաև շնորհակալություն է հայտնել իր ընտանիքին: Նա պատմել է, որ երբ եկել է ֆիլմը հանրությանը ցուցադրելու ժամանակը, տեխնիկայի խանութում իրեն համաձայնել են պրոյեկտոր տալ՝ պայմանով, որ այն կվերադարձնի: Բայց էկրան-կտավ, որի վրա կարելի էր ցուցադրել ֆիլմը, չկար։ Եվ նրա մայրը էկրանը կարել է իր ձեռքով։ Խոսելով իր հոր մասին, ով իր հետ փոքր հայրենիք է ժամանել, պրոդյուսերը պատմել է, որ նկարահանումների ժամանակ նրանք հաճախ ինչ-որ բան կոտրում կամ քանդում էին, իսկ հայրն անմիջապես գալիս էր եւ ամեն ինչ այնպես էր շտկում, որ, արդյունքում, ավելի լավ տեսք ուներ, քան՝ նախկինում։ Օհանյանը հիշատակել է նաև իր քրոջը ՝ Ռամելա Օհանյանին, ով խաղացել է Ռամելայի դստեր դերը "Իմ մեծ, չաղ հայկական ընտանիքը" ֆիլմում։ "Ֆիլմի համար ինձ հայ աղջիկ էր պետք, իսկ քույրս հայ աղջիկ էր, և հիմա նա իմ հերոսն է", - ընդգծել է նա, հայտարարելով, որ ֆիլմը նկարահանվել է,  գործնականում, առանց բյուջեի, բայց՝ մեծ սիրով:

"Ոսկե ծիրանի" շրջանակներում երևանյան հանդիսատեսը հնարավորություն է ունեցել դիտելու Սև Օհանյանի առաջին no-budget film-ը՝ "Իմ մեծ, չաղ հայկական ընտանիքը", և վերջին ֆիլմը՝ օսկարակիր "Մեղսավորները": Թերևս, շատերի համար դա ընկալվում էր որպես Օհանյանի յուրահատուկ էվոլյուցիոն ուղի կինեմատոգրաֆում, սակայն "Իմ մեծ, չաղ հայկական ընտանիքը" ֆիլմն այսօր դժվար է անվանել անհամարձակ փորձ: Այդ աշխատանքը, չնայած գրեթե 20 տարվա հնությանը, այսօր էլ նորարարական է թվում։ Քանի դեռ կա հայ ընտանիքը Սփյուռքում, այդ ֆիլմը չի կորցնի իր արդիականությունը։ Բացի կենցաղային կարկասից, որը ձևավորում է սովորական հայ ընտանիքի կյանքն իր բոլոր ուրախություններով ու վշտերով, ֆիլմում այնքան նուրբ է հյուսված հումորը, որ դժվար է կտրվել դիտումից: Իսկ դերասանների ոչ պրոֆեսիոնալիզմը ֆիլմն ավելի կենդանի ու իրական է դարձրել։

Օհանյանի այդ հաջողությունն ու դրան հաջորդած ձեռքբերումները հանգեցրել են այն բանին, որ այսօր նա հոլիվուդյան հայտնի պրոդյուսեր է, "Մեղսավորները" (2026) ֆիլմի համար ռեկորդային թվով "Օսկարի" դափնեկիր: Նրա զինանոցում բազմաթիվ են նաև այլ միջազգային մրցանակներ, որոնք համալրվել են ևս մեկով ՝ արդեն Հայաստանում:

"Ոսկե ծիրան" կինոփառատոնի տնօրեն և գեղարվեստական ղեկավար Կարեն Ավետիսյանը փառատոնի փակման արարողության օրը Սև Օհանյանին է հանձնել "Վարպետ" մրցանակը: Վերջինս շնորհվում է կինոյում ունեցած ակնառու ստեղծագործական ուղու և նվաճումների համար։

Դուրս գալով բեմ՝ կինոգործիչն ասել է, որ հաջողակ է եղել իր մասնագիտական գործունեության մեջ և բազմաթիվ մրցանակներ է ստացել ամենահեղինակավոր հարթակներում: "Բայց, հավատացեք, Հայաստանում մրցանակ ստանալը և իմ ֆիլմերն այստեղ ցուցադրելը ինձ համար առանձնակի արժեք են ներկայացնում։ Այս մրցանակն ինձ համար տուն է։ Այո, ես կինոգործիչ եմ, դա, անշուշտ, լավ է, բայց ավելի կարևոր է, որ ես հայ եմ", - ասել է հուզված Օհանյանը։

Հիշեցնելով այն վիթխարի աջակցության մասին, որ նրան ցուցաբերել են աշխարհի հայերը՝ կինեմատոգրաֆում իր առաջին քայլերի ժամանակ, պրոդյուսերը խոստացել է, որ պատրաստ է աջակցել Հոլիվուդում հայերի կինոնախագծերին:

Հիշեցնենք, որ "Ոսկե ծիրան" 23-րդ միջազգային կինոփառատոնն այս տարի անցկացվել է հուլիսի 13-19-ը: Միջազգային լիամետրաժ ֆիլմերի մրցույթում փառատոնի գլխավոր մրցանակը՝ «Ոսկե ծիրանը», շնորհվել է Մելագրոս Մումենթալերի «Հոսանքներ» (The Currents) ֆիլմին։ «Արծաթե ծիրանը» ստացել է Մորթեզա Ահմադվանդի և Ֆիրուզե Խոսրովանի «Անցյալ․ ապառնի․ շարունակական» (Past, Future, Continuous) ֆիլմը, իսկ Սեբաստիան Բրամեսհուբերի «Լոնդոն» (London) ֆիլմն արժանացել է միջազգային ժյուրիի հատուկ հիշատակման։

Տարածաշրջանային մրցույթում «Ոսկե ծիրանը» շնորհվել է Ամիր Ազիզիի «Ամիրի հոգում» (Inside Amir) ֆիլմին, իսկ «Արծաթե ծիրանը»՝ Ալեքսանդրե Քոբերիձեի «Չորացած տերև» (Dry Leaf) ֆիլմին։ «Չորացած տերևը» նաև արժանացել է FIPRESCI մրցանակին, որը շնորհվում է Կինոմամուլի միջազգային ֆեդերացիայի կողմից։

Կարճամետրաժ ֆիլմերին նվիրված «Կորիզ» մրցույթում «Ոսկե ծիրանը» շնորհվել է Սերուժ Հովսեփյանի «Մենավոր երկխոսություններ» (Dialogues Solitaire) ֆիլմին։ Վերջինս արժանացել է նաև Գենադի Մելքոնյանի անվան հատուկ մրցանակին։ Անվանակարգում «Արծաթե ծիրան» ստացել է Օվսաննա Գևորգյանի «Վարձու սգավորներ» (Paid Mourners) ֆիլմը։ Ժյուրին նաև հատուկ հիշատակումներ է շնորհել Սոնա Խաչատրյանի «Ռելիքվիա» (Relic) և Արթուր Սահակյանի «Մենակ երկուսով» (Together Alone) ֆիլմերին։