
Արմինֆո. Իսրայելի կառավարության՝ Հայոց ցեղասպանությունը պաշտոնապես ճանաչելու որոշումը, որը դեռ պետք է արժանանա Կնեսետի հավանությանը, անշուշտ, կարևոր քաղաքական իրադարձություն է, սակայն դրա գնահատման հարցում պետք է խուսափել էմոցիոնալ մոտեցումներից և ընդունված որոշումը վերլուծել ռազմաքաղաքական իրողությունների արդյունքներով։ Նման տեսակետ է հայտնել քաղաքագետ Սուրեն Սուրենյանցը։
Ֆեյսբուքյան իր էջում քաղաքագետը, նախևառաջ, ուշադրություն է հրավիրել իսրայելա-թուրքական հարաբերություններում առկա խորը ճգնաժամի վրա, քան մեկ դար առաջ տեղի ունեցած ողբերգության նկատմամբ Իսրայելի վերաբերմունքի էական փոփոխության։ «Տասնամյակներ շարունակ Թել Ավիվը խուսափում էր Հայոց ցեղասպանության պաշտոնական ճանաչումից, որպեսզի վտանգի տակ չդնի իր ռազմավարական հարաբերությունները Անկարայի հետ։ Այսօր, երբ այդ հարաբերությունները հասել են պատմականորեն ամենացածր մակարդակին, նույն հարցը վերածվել է Թուրքիայի վրա քաղաքական ճնշում գործադրելու գործիքի։ Օրինակ՝ Թուրքիան դադարեցրել է ողջ առևտուրը Իսրայելի հետ 2024 թվականին, նույն տարվա նոյեմբերին Թուրքիայի նախագահը հայտարարեց դիվանագիտական հարաբերությունները խզելու իր մտադրության մասին, իսկ Գազայի պատերազմի ժամանակ Անկարան հետևողականորեն որդեգրել էր կոշտ հռետորաբանություն, աջակցում էր ՀԱՄԱՍ-ին և միանում էր Իսրայելի դեմ միջազգային իրավական նախաձեռնություններին։ Այսպիսով, կառավարության որոշումը պայմանավորված է ոչ այնքան պատմական արդարության գաղափարով, որքան ընթացիկ աշխարհաքաղաքական հաշվարկներով։ Եթե քաղաքական իրավիճակը փոխվի, չի կարելի բացառել, որ այս թեման կկորցնի իր առաջնահերթությունը իսրայելական օրակարգում», - նշել է քաղաքագետը։
Երկրորդ, շարունակել է նա, Իսրայելը շարունակում է դիտարկել Հոլոքոստը որպես բացառիկ ողբերգություն մարդկության պատմության մեջ։ Հենց այս մոտեցումն է տարիներ շարունակ ձևավորել Թել Ավիվի զգուշավոր քաղաքականությունը Հայոց ցեղասպանության նկատմամբ՝ սահմանափակելով այլ ցեղասպանությունների նմանատիպ քաղաքական գնահատականների ձևավորումը։ Երրորդ, նույնիսկ եթե Կնեսետը հավանություն տա կառավարության որոշմանը, դա դժվար թե էականորեն փոխի Իսրայելի և Ադրբեջանի միջև ռազմավարական գործընկերության բնույթը։ Այս հարաբերությունները հիմնված են անվտանգության, հետախուզության, էներգետիկայի և ռազմատեխնիկական համագործակցության վրա և կարևոր դեր են խաղացել ինչպես 44-օրյա պատերազմի, այնպես էլ հետպատերազմյան տարածաշրջանային իրողությունների ձևավորման գործում։ «Ուստի Հայոց ցեղասպանության ճանաչումը, ամենայն հավանականությամբ, չի ազդի այս ռազմավարական դաշինքի հիմքերի վրա», - կարծում է Սուրեն Սուրենյանցը։
Չորրորդ, ըստ նրա, Իսրայելն այսօր էլ շարունակում է իր ագրեսիվ քաղաքականությունը Իրանի նկատմամբ։ Այս դիմակայության հետագա խորացումը կարող է նոր ռիսկեր ստեղծել Հարավային Կովկասում, որոնց բացասական ազդեցությունը Հայաստանը չի կարող անտեսել։ Ուստի Երևանը պարտավոր է այս գործընթացները գնահատել ոչ միայն պատմական արդարության, այլև ազգային անվտանգության տեսանկյունից։
Հինգերորդ, ինչպես նշել է քաղաքագետը, Գազայի հատվածում Իսրայելի գործողությունների հետևանքով լրջորեն տուժել է այդ երկրի միջազգային հեղինակությունը։ Միջազգային հանրության զգալի մասը, բազմաթիվ պետություններ և հեղինակավոր իրավապաշտպան կազմակերպություններ Իսրայելին մեղադրում են միջազգային մարդասիրական իրավունքի կոպիտ խախտումների և ցեղասպան գործողությունների մեջ։ Ակնհայտ է, որ Իսրայելը զգալիորեն կորցրել է իր բարոյական հեղինակությունը՝ որպես մարդասիրական արժեքների պաշտպան։
Եվ վերջապես, եթե կառավարության որոշումը հավանության արժանանա Կնեսետի կողմից, դա կարող է որոշ չափով սահմանափակել Թուրքիայի և Իսրայելի միջև մանևրելու Ադրբեջանի հնարավորությունները։ «Այնուամենայնիվ, դժվար է ակնկալել, որ Հայաստանը կկարողանա լիարժեքորեն օգտվել այս նոր իրավիճակից, քանի դեռ արտաքին քաղաքականությունը շարունակում է տառապել սահմանափակ սուբյեկտայնությունից, նախաձեռնողականության բացակայությունից և ռազմավարական մտածողության ճգնաժամից։ Միջազգային հարաբերություններում նույնիսկ պատմական արդարությանը վերաբերող որոշումները, որպես կանոն, սահմանվում են ոչ թե բարոյական սկզբունքներով, այլ պետությունների ռազմավարական շահերով։ Ուստի հենց այս հիմքով պետք է գնահատել իսրայելական կառավարության այսօրվա որոշումը», - ընդգծել է Սուրեն Սուրենյանցը։